Apraksija

Apraksija
Apraksija
Apraksija
Apraksija

Definicija:

Apraksija je poremećaj izvođenja naučenih, voljnih motornih aktivnosti, osmišljenih odredjenim ciljem, u odsustvu  pareze, ekstrapiramidnih i cerebelarnih oštećenja ili ispada.

Praksija je lateralizovana u dominantnoj, najčešće lijevoj hemisferi i uključuje donji parijetalni girus, SMA, premotornu koru, asocijativni put koji povezuje premotorni region sa  parijetalnim korteksom i strijatumom.

Postoji više formi apraksije:

Najčešća ideomotorna apraksija nastaje usljed poremećaja u izboru i kombinovanju pojedinačnih, elementarnih pokreta u vremenu i prostoru pri izvođenju zamišljenog pokreta. Motorna radnja kod ovih bolesnika je prepoznatljiva, ali nepravilna. Poremećaj je najizraženiji pri izvođenju  pantomime određenih pokreta (pantomima upotrebe instrumenata ili oruđa), dok je pri stvarnoj upotrebi predmeta manje izražen. Na primjer, pri pantomimi upotrebe ključa bolesnik prvo vrši pokrete rotacije (otključavanja) u zglobu ručja, a tek potom pokret ubacivanja ključa u bravu. Tipični simptomi uključuju ponavljanje prethodno izvedene sekvence motorne aktivnosti (motorne perseveracije) ili prostorne greške u vidu neadekvatnog zauzimanje položaja ruke i prstiju u prostoru, odnosno u vidu pogrešnog usmjeravanja instrumenta ka predmetu (npr. olovke ka hartiji). Idemotorna apraksija nastaje usljed oštećenja corpusa calosuma, donjeg parijetalnog girusa, SMA i bazalnih ganglija.

Ideaciona apraksija podrazumjeva nemogućnost izvođenja sekvence pokreta u pravilnom redoslijedu, odnosno nemogućnost ostvarenja plana složene motorne aktivnosti, dok je izvođenje svakog pojedinačnog pokreta takve složene aktivnosti moguće. Bolesnici inače mogu sa uspjehom da imitiraju pokrete. Pretpostavlja se da su prekinute veze motornih centara sa regionima mozga koji sadrže motorne planove za sekvence (lanac) pojedinačnih pokreta koji su uključeni u složene radnje tipa hranjenja, oblačenja, kupanja i sl. Dokazuje se zadacima u kojima se koriste stvarni instrumenti i predmeti. Bolesnik djeluje kao da ne zna šta slijedeće treba da uradi i pogrešno može biti shvaćen kao konfuzan. Posljedica je lijevostranog ili obostranog oštećenja parijetalnog režnja. Prisutna je kod bolesnika sa demencijom i konfuzno-delirantnim stanjima.

Druge forme apraksije obuhvataju konceptualnu apraksija (gubitak znanja o upotrebi oruđa i predmeta; npr. kada se od bolesnika zahtjeva da pantomimom pokaže upotrebu volana, on će demonstrirati upotrebu čekića), konstrukcionu apraksiju (nemogućnost konstruisanja cjeline iz dijelova, uključujući i konstruisanje geometrijskih figura crtanjem), apraksiju oblačenja i apraksiju hoda. Različiti oblici apraksija, udruženi sa afazijom i agnozijom vidjaju se kod bolesnika sa moždanim udarom, traumama, tumorom i degenerativnim bolestima, uključujući Alzheimerovu i Parkinsonovu bolest.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


Ova web-stranica koristi Akismet za zaštitu protiv spama. Saznajte kako se obrađuju podaci komentara.