Bolest zapadnog Nila

Bolest zapadnog Nila
Bolest zapadnog Nila
Bolest zapadnog Nila
Bolest zapadnog Nila

Etiologija:

Groznicu zapadnog Nila uzrokuje istoimeni virus koji pripada ARBO (arthropode borne) virusima, familiji Flaviviridae i rodu Flavivirus, kome pripada i veliki broj drugih virusa izazivača groznica i encefalitisa u različitim žarištima širom svijeta (denga, St. Luis encefalitis, japanski encefalitis, bolest kijasanurske šume, encefalitis doline marej). Najveći broj tih bolesti je vezan za ograničene teritorije i kod nas se nikada ne javljaju.

Virus se održava u prirodnom ciklusu koji čine brojne vrste ptica (selica kao što su divlje patke i guske, i stanarica poput gavranova, svraka, čavki, domaćih i divljih golubova i sl.) i tzv. ornitofilnih komaraca iz više različitih rodova. Ptice rijetko obolijevaju, ali nakon infekcije se kod njih razvija visoka viremija (nivoa virusna u krvi) te predstavljaju idealan rezervoar za nove komarce. Ptice ne prenose infekciju direktno sa međusobno. Neophodan je vektor.

Komarci nakon što se nahrane krvlju inficirane ptice postaju zarazni nakon 10-14 dana, ostaju zarazni doživotno, i mogu da prenesu infekciju na druge ptice ili sisare.

Ljudi, konji i drugi sisari su prelazni, slučajni, domaćini. Do infekcije dolazi ubodom zaraženog komarca. Međutim, kod ljudi, konja i drugih sisara nivo virusa u krvi nije visok, te nisu pogodni za dalje prenošenje infekcije, odnosno za zarazu novih komaraca. Takođe, virus se ne širi direktno sa osobe na osobu, već isključivo preko zaraženog komarca.

Komarci koji prenose infekciju pripadaju rodovima Culex, Aedes i Anopheles. Svi su prisutni i u umjerenoj klimatskoj zoni, s tim što su područja u kojima je dokazana infekcija kod komaraca i dalje ograničena.

U nekim zemljama, poput Italije, Mađarske, Španije, Egipta, Izraela, Grčke, Rusije, je dokazano prisustvo virusa i u populaciji ptica (različitih vrsta) i kod komaraca.

Bolest zapadnog Nila prenose komarci. Zaraženi mogu ali i ne moraju imati simptome ili mogu imati blaže simptome, kao što su osip kože i glavobolja. Međutim, neki ljudi koji se zaraze razviju po život opasne bolesti, kao što je upala mozga.

Bolest je uobičajena u područjima kao što su Afrika, Zapadna Azija i Bliski Istok. Najprije se pojavila u SAD-u ljeto 1999 i od tada je pronađena u svih 48 saveznih država.

Izloženost komarcima gdje virus postoji povećava rizik od oboljenja. Korištenje zaštite koja odbija komarce i nošenje odjeće koja pokriva kožu, mogu smanjiti rizik.

Klinička slika:

Većina ljudi zaraženih bolesti zapadnog Nila nema znakove ili simptome. Oko 20 posto ljudi razviju blagu infekciju poznatu kao groznica zapadnog Nila. Najčešći znakovi i simptomi groznice uključuju:

  • Osip kože
  • Glavobolja
  • Vrućica
  • Proljev
  • Mučnina
  • Povraćanje
  • Bol u leđima
  • Bol mišića
  • Nedostatak apetita
  • Natečene limfne žlijezde

1-5% inficiranih osoba mogu da dobiju tešku formu infekcije sa simptomima i znacima zahvatanja centralnog nervnog sistema (encefalitis, meningitis ili akutne mlitave paralize kao kod dječje paralize). Teške forme se najčešće javljaju kod osoba najstarije životne dobi, kao i kod osoba sa hroničnim poremećajima zdravlja koji dovode do slabljenja otpornosti.

Neurološki poremećaji nisu specifični. Mogu se manifestovati na različite načine i to:

  • meningitis – sa glavoboljom, povraćanjem, pozitivnim meningealnim znacima.
  • encefalitis – promjena stanja svijesti različitog stepena (konfuzija, dezorijentacija, pospanost, stupor, koma), fokalni znaci (pareze ili paralize pojedinih nerava, dvoslike, gubitak vida, slabljenje čula ukusa, pozitivni patološki refleksi…)
  • različite kombinacije gore navedenih i drugih simptoma i znakova.

Kod prisustva neuroloških poremećaja praćenih infektivnim sindromom, ako ne postoji drugi jasan uzrok bolesti, a kod osobe koja daje podatak o boravku u području gdje su registrovani slučajevi ili epidemije bolesti (endemska ili epidemijska područja), treba misliti i na ovu infekciju i sprovesti laboratorijsko ispitivanje u cilju potvrđivanja (ili odbacivanja) dijagnoze.

Dijagnoza:

  • anamneza
  • klinička slika
  • serološka dijagnostika
  • Za laboratorijski pregled uzima se uzorak likvora (cerebrospinalne tečnosti) ili krv. Dokazuje se prisustvo specifičnih antitijela klase IgM u likvoru ili serumu oboljele osobe ili porast titra IgG antitijela u serumu.

Liječenje:

Liječenje je simptomatsko. Najbitnija je prevencija. U nekim slučajevima neophodna je primjena intenzivnog liječenja i njege.

2 Trackbacks / Pingbacks

  1. Djevojčica preminula od virusa Zapadnog Nila | Medicina
  2. Stariji muškarac sa područja Tuzlanskog kantona obolio je od virusa Zapadnog Nila | Medicina

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


Ova web-stranica koristi Akismet za zaštitu protiv spama. Saznajte kako se obrađuju podaci komentara.